من  و راحله هميشه توی دانشگاه با هم هستيم و اين باعث می شه که خيلی وقت ها بچه ها اذيتمون می کنن و هميشه غر می زنند که چرا دو دقيقه پيش ما نمی مونيد.. .ما هم دلمون سوخت و امروز رفتيم ... يه 6 7 نفری بوديم...هر کدوم شروع کردن به تعريف کردن يه ماجرايی ...من هم مثل هميشه فقط گوش می دادم...آخرش عاطفه پرسيد: زيبا ! تو تا حالا از هيچ کسی خوشت نيومده ...منم مثل اينکه ياد چيزی افتاده باشم رفتم تو فکر ...گفتم : چرا ...همه شون يه دفعه با هم گفتن :اِاِاِ ...خوب تعريف کن ..کی بود؟..کجا ديديش.؟ يه آهی کشيدم و گفتم : چندين سال پيش اولين بار ديدمش ...خيلی خوش قيافه و خوش تيپ بود...سنگين...( چنان رفته بودم توی خودم که همشون ساکت فقط گوششون به حرفای من بود)..

راحله گفت: بدجنس تا حالا چيزی به من نگفتی؟!! گفتم از دستم ناراحت نشو...نمی خواستم دوباره يادم بياد... يکی از بچه ها  گفت: خوب ادامه اش ...گفتم: هيچی ديگه..يه روزی ديدم نه ! مثل اينکه راستی راستی عاشق شدم..ديوونه چشمای سبزش بودم ، يه دريايی بود واسه خودش که آدم توش غرق می شد   ((greensea اما چه فايده...خيلی سنش زياد بود...هر شب خوابش رو می ديدم ...

عاطفه گفت: آشنا بود؟ ما می شناسيمش؟..گفتم : اگه بگم شايد بشناسيدش ...همه شون افتادن سرم ..که بگو کيه ...يکی گفت : از استادهای دانشگاهه؟؟!! گفتم : برو بابا ...توی دانشگاه ما که فقط يه دکتر فرزاد يه کم...تشريف داره که چشمش هم سبز نيست ...فاطی گفت: من فهميدم...پس بگو چرا اون ترم رياضی 19 شدی ..استاد((ب)) که چشماش  سبزه...

ديگه داشتم می ترکيدم از خنده...گفتم : چيه  بابا چرا پشت سر مردم حرف در ميارين ...راحله گفت : بگو و خيال همه رو راحت کن...خيلی جدی گفتم : " آلن دلن" همه شون خنده شون گرفت : بعد حسابی  بهم بد و بيراه  گفتن که يک ساعت تمام گذاشته بودمشون سر کار...

خلاصه دوباره همشون حرف و از سر گرفتن ....من هم ساکت نشسته بودم ....بحث روابط بين دخترها و پسر ها شد که گفتم يکی از آشناهامون با يه پسری دوست می شه...( بعد همه منتظر بقيه اش ) گفتن: خوب ؟؟؟؟؟....گفتم : هيچی يک روز پسره به دختره می گه بيا با هم بريم تا خونه ما ...دختره می گه نه خونه تون نمی يام ...پسره اصرار می کنه ...دختره می گه تا سر کوچه تون ميام ..می رسن سر کوچه ...پسره باز اصرار می کنه ..دختره هم می ره تا می رسن به در...خلاصه از پسره اصرار و از دختره انکار..پسره می گه باور کن باهات کاری ندارم ..تو بيا ...خلاصه دختره ساده هم خام می شه و می ره تو خونه ...می رن توی اتاق خواب ..دختره هم که بار اولش بود با ترس و لرز  می گه  تو رو خدا باهام کاری نداشته باش...پسره گفت تو حالا بيا زير پتو...دستشو می گيره و می برتش زير پتو...بعد می گه..ببين شبرنگ ساعتم تو تاريکی چقدر قشنگه...

بچه ها توی بهت و حيرت ...يه چند ثانيه ای ساکت شدن و بعد آخرش گفتن مسخره.........

وقتی داشتيم می رفتيم کلاس ...راحله گفت: دو هيچ...ديگه محاله بهمون غر بزنن...

يه خبر خوب....استاد بالاخره تحقيق ما رو قبول کرد... 

ولی آخره هفته ای چه حالمون گرفته شد...