تنهای عزیزم !

اگر می بینی دارم آپدیت می کنم فقط به خاطر توست .

چند وقتیه که اصلا اینترنت نمیام . اگر هم میام نه مسنجر باز میکنم ...نه ایمیل چگ می کنم ...نه وبلاگ آپدیت می کنم ...فقط واسه گرفتن نمره هام یه سر می رفتم سایت دانشگاه و بس .

امروز اتفاقی ایمیلم رو باز کردم . وقتی دیدم ازت ایمیل رسیده تعجب کردم . وقتی خوندمش چشمام پر از اشک شد ...

ما توی دنیا هیچ کس رو جز خدا نداریم ...یه وقتایی فکر می کنم خوش به حال خدا که هیچ وقت تنها نیست ...حداقلش اینه که هستن بنده هایی که صداش می زنن.

می دونی چرا دریا رو دوست دارم ؟!

چون دریا هم مثل ما تنهاست . می فهمه درد تنهایی چیه . یکرنگه ! مثل آدم های دور و برم نیست که تا نیاز دارن سراغت رو می گیرن .

ساکته و شنوندهی همه حرفام ...با اینکه هیچ وقت جواب نمیده ولی صداش رو می شنوم .

گاهی از روی عصبانیت بهش می گم این آدم ها چه مرگشون شده!‌ چرا اینطوری شدن ...یه وقتایی هم سعی می کنم ازشون فاصله بگیرم...چون می ترسم از اینکه مثل اون ها بشم . همون هایی که اسم منو گذاشتن سنگ و بی احساس ولی وقتی پای احساس میاد وسط خودشون روی سنگ رو سفید می کنن.

من نمی خواستم ما به هم تعلقی داشته باشم . اگر یه روزی می فهمیدم که عادت کردم که... مطمئن باش قبل از رفتنت می رفتم...چون من از تو بیشتر می ترسم . هر چی باشه تو تجربه ا ت از من بیشتره !

من می دونم که آدم ها خیلی هاشون لیاقت دوست داشتن ندارن و خیلی هاشون هم معنی دوست داشتن رو نمی دونن . یه دوستی داشتم که می گفت همه ی آدم ها خودخواهند و جز خودشون به هیچ چیز فکر نمی کنن ...اگر هم دوستت دارن به خاطر خودشونه .

آره ! من می ترسم . از زندگی کردن کنار این آدم ها می ترسم ! از اینکه تا به آدم نیاز نداشته باشن نمی پرسن زنده ای یا مرده ! از اینکه یه پل بشم واسه رسیدن اون ها به اهدافشون می ترسم . دلم نمی خواد یه روزی به پشت سرم نگاه کنم و بگم این چه راهی بود که رفتم .

من با تنها های دنیا تنها موندم ...من هستم و دریا و یه آسمون . هر کدوم هم درد تنهاییمون با هم فرق می کنه ولی اشتراکمون توی اینه که هر سه تامون تنهاییم ...مهم نیست کی بیشتر وکی کمتر.

می دونی چرا این چند وقت نمی نوشتم ...چون دلم گرفته ...از آدم ها ...از دورویی هاشون ...از دورنگی هاشون  ...از رفیق نیمه راه بودنشون ...از تهمت هاشون ...از ایرادهاشون ...از دخالت هاشون ...

وقتی می بینم نگرانیشون فقط به خاطر احساس دینیه که دارن از خودم بدم میاد ...هر چند دلم نمی خواد ه یچ وقت ظاهرم نشون بده چی به من می گذره !

بعد از هر نماز می گم خدایا هیچی ازت برای خودم  نمی خوام فقط منو محتاج خلق خودت نکن . بهم اون قدر قدرت بده که تا زنده هستم روی پای خودم بایستم و اگر قرار باشه یه روزی کسی کارهای منو برسه اون روز منو زنده نذار !

شاید هیچ کس باور نکنه که بزرگترین آرزوی یه دختر ۲۲ ساله همین باشه .

زندگی هر کسی مال خودشه ...از هیچ کس توقع هیچ چیزی رو ندارم . ولی دلم نمیخواد مقابل بدی ها و خوبی های آدم ها یکسان باشم .

آدم ها تا لیاقت دارن باید بهشون محبت کرد ...نمی تونم وایسم و ببینم هر کی هر کاری دلش خواست انجام بده و فکر کنه چون نمی فهمم اهمیت نمیدم.

دلم می خواد از اونایی که محبت هاشون به خاطر توقعیه که ازم دارن فرار کنم .

دلم نمیخواد هیچ کدومشون رو ببینم ...

برام مهم نیست که بگن توی کتاب هام غرق شدم ...بذار دلم به همین ۴ تیکه کاغذ خوش باشه و بس .

می دونی تنها !

نمی خواستم فکر کنی ازت توقع دارم بمونی ...واقعا این توقع رو ندارم .

مواظب خودت باش .

هنوزم نوبت دکترم قطعی نشده !

به قول خودت من و تو فقط خودمون رو داریم پس باید بیشتر مواظب خودمون باشیم .

کاش باران بیارد تا آتش خشمم کمی آرام تر شود .

~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~

دنبال یه جای خلوت می گردم برای تنها بودن ...می رم سراغ جای همیشگی ..هر چند اون جا هم دیگه خوب نیست ...

با فاطی هماهنگ می کنیم و با هم می ریم . یک کمی که موندیم من زودتر میام بیرون ...در حال پوشیدن کفش هان چشمم می افته به یکی از اقوام ...سلام و احوالپرسی و...یهو بدون مقدمه می گه : نمی دونی چقدر خوشحالم که نمی تونی ازدواج کنی . بالاخره یه جایی ازت جلو افتادم . خسته شدم از بس اسمت رو از دهن هر کسی شنیدم تا اسم یه آدم موفق میومد زیبا ! ...تا اسم درسو دانشگاه میومد ...زیبا ! 

همون طوری بهت زده دارم بهش نگاه می کنم ...

می دونی زیبا بزرگترین مشکل من تو زندگی تو بودی . ولی حالا خیالم راحت شد چون می دونم یه چیزی رو ازم جلو نیفتادی و خسته شدم از بس شنیدم واسه زیبا خواستگار اومده ...پسره مهندشه ...پسره دکتره ... پسره اینطوریه ...خسته شدم از بس مادرم رو مجبور کردم همه جا بگه واسه منم خواستگار میاد من قبول ندارم . وقتی بعد از کنکور پدرت نذاشت بری دانشاه می گفت باید توی شهر خودمون قول بشی وگرنه نمی ذاشم بری کلی دعا کردم که دانشکده نوشیروانی قبول نشی که نذارن بری . ولی بازم تو شدی کارشناس و من کاردان .

بیمارستان که بودی همه اش دعا می کردم حالت خوب نشه . از بس که همه بهت توجه می کردن خسته شدم . هر جا می خواستیم بریم می گفتن زیبا نمیاد نمی ریم  ...خونه هر کی از فامیل که می رفتیم همه اول تو رو می دیدن . توی مدرسه بودیم همه تو رو دوست داشتن .

خسته شدم از بس بهت حسادت کردم . خسته شدم از بس خودم رو قایم کردم .این دفعه هم شنیدم کسی که حاضر شد باهات ازدواج کنه رفته توی کما خیلی خوشحال شدم

( یاد اون طفلک افتادم که دیگه توی این دنیا نیست . بغضم می گیره می خواستم بگم که اون بیچاره که از چیزی خبر نداشت...ولی چیزی نگفتم )

می گه حالا هم می دونم هیچوقت ازدواج نمی کنی .

تا حالا ایستاده بودم و همون جوری نگاهش می کردم . از آدم های دور و برم خجالت می کشیدم بهش گفتم تو که می دونستی من قبل از این هم هیچ وقت تمایل نداشتم ازدواج کنم ..هیج وقت هم کشته  و مرده ازدواج نبودم ...!!!

می گه ولی بازم بهترین داماد خانواده شوهر تو می شد می دونم ...با این که من خوشکل تر از تو هستم ولی همه بهتو توجه می کنن ( یاد حرف مامان افتادم می گفت بحث کردن با بعضی از آدم ها ارزش نداره ....بهتر دیدم ساکت بمونم )

در همین موقع فاطی میاد بیرون ...توی همون لحظه با فاطی سلام و احوالپرسی می کنه و می گه من و زیبا دوران راهنمایی و بعد از اون بهترین دوست هم بودیم ...هنوزم بیشتر از خواهرم دوسش دارم ...

حیرت کردم ازاین همه نقش بازی کردن ....بعضی از آدم ها استعداد عجیبی دارن تو رنگ عوض کردن ...

دلم می خواست الان کنار دریا بودم ...